Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty były bardzo stare i żółte. Wszystkie jej zapisy były zamazane. Nikt nie mógł ich odczytać. Dzięki temu jej treść pozostała tajemnicą.
Autor: Sokolik
ćwiczenia literackie
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty były bardzo stare i żółte. Wszystkie jej zapisy były zamazane. Nikt nie mógł ich odczytać. Dzięki temu jej treść pozostała tajemnicą.
Autor: Sokolik
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu towarzyszy dużo przestrzeni, w której oswaja się z własnym towarzystwem. Zaprzyjaźnia się że sobą i uzyskuje dostęp do siebie. Zagląda w siebie i poznaje te części siebie, które są głęboko ukryte. Uczy się, jak z połówki jabłka poszukującej drugiej połówki, stać się całym dojrzałym owocem. Wzrasta poczucie własnej wartości. Buduje się spokój, radość i dystans do siebie. Potrzeba przynależności i uczucie bycia potrzebnym. Samotność staje się lekarzem.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Było to magiczne miejsce, ciche i prawie odludne, z dala od uczęszczanych leśnych dróg i dróżek. W tym magicznym miejscu mieszkało kilka pokoleń krasnoludków – bardzo wesołych istot, które poza pracą, bardzo lubiły się bawić. Zwinnie wspinały się po wysokich sosnach, a potem huśtały się na ich długich gałęziach w dół i do góry, ku błękitnemu niebu. Miały przy tym dużo radości i w ich magicznej okolicy rozlegały się salwy krasnoludkowego śmiechu. Jego echo rozlegało się po lesie daleko, daleko i zadziwiało ptaki, które na czas krasnoludkowych zabaw przestawały śpiewać. Ale kiedy przychodził wieczór i krasnoludki kładły się spać, zaczynały śpiewać na różne głosy, dzięki czemu szybko zasypiały i śniły piękne sny. Potem budziły się wypoczęte, więc pełne energii i radości witały każdy nowy dzień.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu niedźwiedziowi doskwiera apetyt. Szuka wtedy uli, aby pszczołom podjadać słodki miód. Wtedy czuje się szczęśliwy.
Autor: Sokolik
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty nareszcie odetchną z ulgą. Miały ciężką noc. Na szczęście dobiegła ona końca. Zaczynał się nowy, dobry dzień.
Autor: Gwiazdeczka
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu rozmaite myśli chodzą po głowie i przybierają najróżniejsze formy. Życie w rodzinie i wśród przyjaciół pozwala weryfikować własne poglądy, poprzez porównywanie ich z poglądami innych ludzi, ale wielu samotnym wydaje się to trudne, albo wręcz niemożliwe. Więc tym bardziej zamykają się we własnym świecie, żeby chronić drobiny rzeczywistości, które wydają się im prawdziwe, nawet jeśli nikt inny ich nie zauważa lub ich nie docenia.
Autor: Ewa Damentka
Było to magiczne miejsce, ciche i prawie odludne. Taki właśnie był park dla wolnych stworzeń.
Autor: Sokolik
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu towarzyszy marzenie o spokoju. Tak czasami potrzebne chwile ciszy, w czasie których wyostrza się uważność, ogarnia się własne myśli, dogłębnie poznaje emocje, pragnienia. Chwile, gdy samotność uczy bycia z samym sobą. A potem w samotnych wilkach wyzwala potrzebę bycia z kimś, z kim chce podzielić się sobą. I dać koncert swojego serca.
Autor: Danuta Majorkiewicz
Na marmurowym blacie leżała otwarta stara księga. Jej karty znały się od wieków. Zdążyły poznać na pamięć każdą literę swojej koleżanki. Wiedziały o sobie nawzajem praktycznie wszystko. Darzyły się szacunkiem i zawsze mogły na siebie liczyć.
Autor: Gwiazdeczka
Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnym ludziom przypisuje się tęsknotę za towarzystwem. Uważa się również, że nie są szczęśliwi w życiu. Tymczasem wystarczy się uważnie rozejrzeć dookoła, by zobaczyć, że samotność często bywa wyborem. Wiele osób czuje się ze sobą tak dobrze, że nie potrzebuje towarzystwa innych. Ci, którzy mają w sobie siłę wewnętrzną unikają kontaktów za wszelką cenę, robią to tylko wtedy, gdy jest to rzeczywiście konieczne. Promieniują przy tym taką siłą i charyzmą, że ludzie sami zabiegają o ich towarzystwo, a niekiedy przyjaźń.
Autor: Ewa Damentka