Autor: ed

Przydrożny kamień – 73

Przydrożny kamień przestał liczyć czas. Przestał również rejestrować mijające go konie, wozy, samochody i inne pojazdy… Jeszcze wcześniej przestał zwracać uwagę na przechodzących drogą wędrowców. Ludzie tak szybko przemijają…

Robił jednak wyjątek dla tych, którzy przysiadali na nim, by odpocząć przed dalszą podróżą. Wtedy przybierał postać starszego mężczyzny o siwych, krótkich włosach. Nikt nie wiedział, jak się tutaj znalazł. Robił to, by dotrzymać towarzystwa wędrowcom, którzy na nim usiedli. Na razie był tylko tutaj. Aby mógł pójść dalej, musiał poczekać, aż usiądzie na nim pięć tysięcy osób. Wtedy na zawsze stanie się mężczyzną i będzie mógł powrócić w rodzinne strony.

Autor: Sokolik

Jest prawdą powszechnie znaną – 7

Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnym białym żaglom czasami brakuje towarzystwa. Płyną wtedy na swoich łódkach przez wielką wodę, żeby spotkać się z innymi białymi żaglami w portach czy na regatach. Czasami na widok ślicznej żaglówki z wrażenia różowieją, trafione strzałą Amora, ale zwykle tłumaczą się, że to nie jest zakochanie, tylko promienie zachodzącego (lub wschodzącego) słońca zabarwiły ich czystą biel. W takie tłumaczenia jednak nikt nie wierzy, zwłaszcza że często po regatach dwie łodzie wyruszają we wspólną podróż, a białe żagle przestają być wtedy samotne.

Autor: Ewa Damentka

Było to magiczne miejsce – 31

Było to magiczne miejsce, ciche i prawie odludne, wysoko ponad matką Ziemią. Fruwał wolny, jak ptak pod bezkresem błękitu nieba tam, gdzie korków nie było. Gdzie ptaki latały bezkolizyjnie i żywo gawędziły. Znajdował wytchnienie i lekarstwo na bolączki cywilizacji.

Aż w słońca świetle pojawiła się ciemność. Wpatrzony w konstelacje gwiazd, znalazł drzwi do nieba.

A na ziemi w morzu ludzkich serc snują się wspomnienia pięknych chwil. spędzonych w jego towarzystwie.

dla Marka napisała Danuta Majorkiewicz

Jest prawdą powszechnie znaną – 6

Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnym dotkliwie doskwiera brak drugiej połówki, kiedy zmęczeni wracają do domu. Niby wszystko jest OK. Są wolni, niezależni i mogą robić praktycznie, co tylko zechcą. Jednak to zimne łóżko, kiedy się do niego kładą, brak kubka z ciepłym napojem podanego do rąk, kiedy źle się czują, albo chęć zwykłej rozmowy przy wspólnym śniadaniu… Ech…

To wszystko prawda, jednak czyż nie był to ich wybór, że stali się samotni? Może więc dobrze czują się w tej roli, a ta powszechnie znana prawda, jak ich większość, nie dotyczy wszystkich, a może nawet dotyczy niewielu?

Autor: Gwiazdeczka

Jest prawdą powszechnie znaną – 5

Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu w świecie, zatopionemu w swych myślach, w ciszy, cichutko tyka serce pełne nadziei. Z myślami, że nie po to człowiek stworzony, by mieszkała w nim pustka, lecz by być tarczą dla siebie i innych, będących jak barwy na palecie współgrające i uzupełniające się nawzajem.

Autor: Danuta Majorkiewicz