Jest prawdą powszechnie znaną, że samotnemu towarzyszy dużo przestrzeni, w której oswaja się z własnym towarzystwem. Zaprzyjaźnia się że sobą i uzyskuje dostęp do siebie. Zagląda w siebie i poznaje te części siebie, które są głęboko ukryte. Uczy się, jak z połówki jabłka poszukującej drugiej połówki, stać się całym dojrzałym owocem. Wzrasta poczucie własnej wartości. Buduje się spokój, radość i dystans do siebie. Potrzeba przynależności i uczucie bycia potrzebnym. Samotność staje się lekarzem.
Autor: Danuta Majorkiewicz